databus homepage
Deze prachtige hond wordt geboren op 19 augustus 2004. Wij noemen haar Milhaud naar de grote Franse componist Darius Milhaud. Als abstract denker met haar wit-zwart uiterlijk heeft Milhaud wel iets weg van haar naamgenoot. In het najaar 2004 is er een concert in Vlaardingen met o.a. Poulenc op het programma. Ik heb de hele nacht niet geslapen want puppy Milhaud moet regelmatig naar buiten. In mijn hoofd zie ik haar daar zo vredig en genietend liggen. Milhaud geeft haar collega van de groep van Six alle steun en de vonken vliegen er van af. Zelden heeft de sonate voor fluit en piano zo mooi geklonken. Milhaud valt in slaap bij Mozart of Beethoven, maar bij Bartok en in Carmen laat ze merken dat ze slavisch of zuidelijk bloed heeft. In de auto op weg naar mijn zieke partner klinkt het eerste pianoconcert van Beethoven. Ik bewaar speciale herinneringen aan dit werk daar pianist Joop Grubben destijds met het Venloos Symphonieorkest een ongelooflijk tempo nam voor het eerste deel. Mijn fluit kon hem nauwelijks bijhouden. Bij het inzetten van de piano kan Milhaud het niet laten een bijzonder geluid van herkenning te laten horen. Dit is de pianist, dit is Julia. Zij houdt van mensen en is aanwezig bij een aantal uitvoeringen. Na afloop gaat ze bij alle luisteraars langs. Ieder krijgt van haar een knik en een glimlach als bijzondere groet. Ze wil bij de repetities zijn. Ze kan goedkeurend reageren tijdens het studeren van de moeilijkste loopjes. Bij het ontbijt legt ze soms wel een half uur haar kop op mijn bovenbeen en fluister ik lieve woorden in haar oor over haar schoonheid en het pan-bos. Milhaud gaat ook mee naar klanten. Op lange reizen naar zeeland of een keer alleen op de voorbank. Zelden heb ik mijn prinses zo triomfantelijk rond zien kijken. Vlak voor kerst 2006 wordt Milhaud ziek. "Een griepje", zegt de dokter. Enkele dagen later blijkt in de kliniek bij het AZU dat Milhaud een ongeneeslijke bloedkanker heeft die zich al in vele vitale organen genesteld heeft. Op 28 december 2006 moeten we haar laten inslapen.
Dat ze nooit meer haar zangerige klanken zal laten horen, nooit meer het duet zal aangaan, nooit meer zo mooi zal concerteren met die onafscheidelijke glimlach. Mij nooit meer een kusje zal geven. Dat ik nooit meer in het bos kan doen wie de snelste is of op de fiets kan proberen voor te blijven. Dat ze nooit meer een botje in mijn kantoor zal verstoppen.

Mijn lieve knappe dappere bewonderaar van fluitmuziek, wat mis ik jou....

Milhaud (2004-2006)